poniedziałek, 3 maja 2010

ROŚLINY WODNE





Rośliny wodne:

- rośliny wodne strefy bagiennej:

Tatarak drobny 'lisi ogon" Acorus gramineus variegata
opis: Jest najmniejszą rośliną o pstrych, charakterystycznie pachnących kłączach i liściach (podobnie jak jej starszy brat tatarak zwyczajny). Dorasta do około 30 cm, kwiaty niepozorne zielonkawobrązowe zebrane w kolby,
wymagania: stanowisko słoneczne, potrzebuje gleby kwaśnej, całkowicie odporny na przemarzanie i choroby,
Roślina poszukiwana przez kolekcjonerów.

Kaczeniec błotny biały Caltha palustris Alba
opis: Liście owalne, ciemnozielone, błyszczące, kwiaty duże białe, z wyraźnym żółtym środkiem. Powtarza kwitnienie (wiosna, jesień),
wymagania: stanowisko słoneczne, lub lekko zacienione, środowisko lekko kwaśne. Odporny na przemarzanie, choroby, szkodniki.

Kosaciec żółty Iris pseudoacorus
opis: Liście mieczowate, duże, ciemnozielone, sztywne, atrakcyjne w ogrodzie wodnym, szczególnego uroku dodaja kwiaty - duże, żółte, obfite. Kwitnie wczesną wiosną,
wymagania: stanowisko słoneczne, lub lekko zacienione, środowisko lekko kwaśne, odporny na przemarzanie, choroby i szkodniki, odmianą poszukiwana przez kolekcjonerów jest variegata o pstrych liściach i podobnych wymaganiach

Pełnik chiński Trollius chinensis
opis: Liście duże, błyszczące, powcinane jak u większości roślin z tej rodziny. Wysokość do 50 cm, kwitnie w czerwcu pęczkiem wysokich pomarańczowych pręcików otoczonych koroną płatków,
wymagania: Stanowisko słoneczne, środowisko lekko kwaśne, odporny na przemarzanie

- rośliny wodne strefy szuwarowej:

Czermień błotna Calla palustris
opis: Należy do rodziny obrazkowatych, liście bujne błyszczące, szerokie, sercowate na długich ogonkach, kwiaty w zielonobiałych kolbach osadzonych w białych pochwach. Rozrasta się intensywnie. Owoce szyszkowate, jaskrawoczerwone,
wymagania: Stanowisko słoneczne, lub lekko zacienione, głębokość 5-25 cm, całkowicie odporna

Jeżogłówka gałęzista Sparganium erectum
opis: Liście długie, zielone podobne do liści kosaćca, kwiaty zgrupowane w kuliste kwiatostany, przeobrażające się w kolczaste owoce, dorasta do 1,20 m
wymagania: Stanowisko lekko zacienione, gleba kwaśna, roślina całkowicie odporna na szkodniki i przemarzanie, polecana do filtrów korzeniowo-glebowych.

Pałka szerokolistna pstrolistna Typha latifolia variegata
opis: Wysokość do 2 m, liście lekko skręcone spiralnie, szarozielone w białe paski, dodatkową ozdoba są kwiatostany w kształcie długich brązowych pałek. Szybko rozrastająca się, ekspansywna,
wymagania: Stanowisko słoneczne, do lekko zacienionego, całkowicie odporna,
Roślina poszukiwana przez kolekcjonerów
Uwaga: do mniejszych zbiorników wodnych zalecana jest znacznie drobniejsza typha minima.

Przęstka pospolita Hippuris vulgaris
opis: Kształtem przypomina świąteczną choinkę, liście owalne wydłużone, kwiaty białe, drobne, niepozorne, rozmiary uzależnione od głębokości wody,
wymagania: Stanowisko całkowicie słoneczne, jest rośliną tolerancyjną co do warunków życiowych, w pełni odporna na mróz, może być stosowana jako roślina oczyszczającą zbiorniki wodne.

- rośliny wodne strefy głębokiej:

Hiacynt wodny Eichornia grassipes
opis: Roślina łatwa w uprawie roślina pływająca, szybko rozrastająca się. Jej piękne niebieskie kwiaty podobne do hiacyntów są niewątpliwie wspaniała ozdobą każdego oczka wodnego. W naszym klimacie traktowana jako jednoroczna, chociaż można ja przechowywać przez okres zimy w pomieszczeniach,
wymagania: Stanowisko słoneczne, wymarza.

Lilia wodna (Grzybień) Nymphaea
opis: Grzybień niewątpliwie jest najwspanialszą atrakcją każdego zbiornika wodnego. Występuje wiele odmian różniących się miedzy sobą kolorem i ilością płatków, wielkością kwiatów. Liście mogą być różnych rozmiarów, kolorów (od jasnej zieleni po czerwień) jak tez nakrapiane. Wymienione powyżej części rośliny unoszą się na powierzchni wody, a ich kłącza ukorzenione są w podłożu. Kwitnienie od maja do października,
wymagania: Zalecane pełne słońce, nie toleruje spadających kropel wody na powierzchnie liści. Najlepiej czują się w zbiornikach bez przepływu. Dobór odmiany powinien być dostosowany do wielkości zbiornika (lilie bardzo ekspansywne zarosną szybko mały zbiornik - tam polecane są odmiany drobniejsze i miniaturowe).
W pełni zimujące (z wyjątkiem lilii niebieskich).

Topian Pistia
opis: Roślina pływającą, o długim systemie korzeniowym ( w którym chętnie chronią się drobne zwierzęta i narybek). Liście jasnozielone omszone wzniesione do góry przypominające sałatę. Kwiaty niepozorne żółto-kremowe ukryte wśród liści. Traktowana jako jednoroczna,
wymagania: Stanowisko słoneczne, z dala od kaskad i strumieni, nie zimuje.

ZAKŁADAMY TRAWNIK

Trawnik jest to powierzchnia pokryta zwykle niską trawiastą roślinnością. Powinien charakteryzować się jednolitością, gładkością oraz intensywnym zabarwieniem. Jest to dobre miejsce do wypoczynku na świeżym powietrzu. Często stanowi punkt centralny ogrodu, na którym tętni życie, bądź panuje błogi spokój. Uporządkowana powierzchnia trawnika wprowadza ład i harmonię oraz sprawia, że sąsiadujące z nim rośliny i architektura nabierają jeszcze bardziej atrakcyjnego wyglądu. Posiadanie równo przystrzyżonego i zadbanego trawnika jest dumą nie jednego właściciela ogrodu


Obecnie w sklepach ogrodniczych jest bardzo duży wybór gotowych mieszanek traw. Na opakowaniu powinna być informacja na jakie trawniki dana mieszanka jest przeznaczona i jaka jest zalecona dawka siewu. Orientacyjna wydajność mieszanki traw gazonowych to
30-40 m2 z 1 kg

Zakładanie trawnika

I Prace wstępne
1. Porządkowanie terenu.
Pierwsze czynności, które musimy wykonać na terenie przeznaczonym na trawnik to prace porządkowe. Należy pozbyć się wszelkiego rodzaju zanieczyszczeń po budowie typu: gruz, cegły, wapno, kamienie. Pozostawienie takich odpadów ma niekorzystny wpływ na glebę i rośliny. Często po wykonaniu odgruzowania ,,odsłania” się teren. Wtedy to możemy zaobserwować w jakim stanie jest nasza gleba. Czy wymaga odchwaszczenia, wyrównania, czy też nawiezienia żyźniejszej warstwy ziemi.
1. Odchwaszczanie
Jeżeli mamy teren zachwaszczony uciążliwymi chwastami takimi jak: łopian, mniszek, ostrożeń itp., to powinniśmy wykonać zabieg odchwaszczania. Gdy wymienione chwasty występują w znacznych ilościach dobrze jest zastosować z wyprzedzeniem 1 m-ca oprysk herbicydami np. Roundup lub Klinik, Avans, itp. Są to preparaty o totalnym działaniu i jak do tej pory najskuteczniejsze środki na chwasty. Gdy natomiast mamy pewne zadarnienie, którego nie chcemy się pozbyć a wśród nich uciążliwe chwasty to stosujemy najmniejszą z zaleconych dawek tego preparatu lub stosujemy punktowe niszczenie chwastów.
2. Wyrównywanie terenu.
Przy zakładaniu trawnika ważne jest, aby powierzchnia terenu była odpowiednio wyprofilowana. Najpierw dobrze jest przyjrzeć się terenowi. Przeanalizować co chcemy usunąć, a co zostawić. Zdarza się, że mamy na terenie drzewa, których chcemy się pozbyć lub pniaki po drzewach. Po usunięciu ich powstają doły, które musimy umiejętnie uzupełnić. Zasypujemy je ziemią, a następnie udeptujemy i zalewamy wodą. Czynności powtarzamy do momentu, aż ziemia będzie wystawała na ok. 2cm ponad teren. Przed wyrównywaniem terenu powinniśmy zdjąć warstwę ziemi urodzajnej. Przeciętnie jest to warstwa 5- 30cm. Po wykonaniu tej czynności wyrównajmy podglebie. Trzeba pamiętać, aby zachować odpowiednie spadki terenu ok. 5% w wybranych płaszczyznach. Spadki te nie mogą być skierowane w stronę budynków, gdyż to grozi zalewaniem lub zawilgoceniem. Na tak przygotowany teren rozkładamy warstwę uprzednio zdjętej ziemi.
II. Przygotowanie gleby.
Przygotowanie gleby jest bardzo istotne, ponieważ decyduje o późniejszych sukcesach w uprawianiu roślin. Wartość gleby zależy od:
- zawartości materiałów próchnicznych;
- składu mechanicznego;
- odczynu gleby;
- porowatości.
Odczyn gleby możemy ustalić sami za pomocą pechametru, który kupujemy w centrum ogrodniczym. Ph dla traw powinno wynosić od 5,5- 6,5. Poniżej konieczne jest wapnowanie gleby. Jest to zabieg , który przede wszystkim działa odkwaszająco na glebę, przyśpiesza rozkład próchnicy, wspomaga wykorzystanie fosforu oraz aktywizuje potas. Do odkwaszenia trawników stosujemy nawozy wapniowo- węglanowe lub wapniowo- magnezowo- węglanowe, ale te muszą być dokładnie rozdrobnione. Wapń przemieszcza się dość wolno w glebie należy wapnować trawniki co 3- 4 lata. Wapnowanie wykonujemy wczesną wiosną lub na jesień. Nawozy wapniowe mieszamy staranie z glebą.
1. Użyźnienie gleby.
Użyźnienie gleby polega na utworzeniu urodzajnej warstwy ziemi, która przepuszcza nadmiar wody i jest elastyczna. Zwróćmy szczególną uwagę na to, aby ziemia, którą będziemy przywozić była wolna od chwastów.
2. Zakładanie instalacji wodnej.
Przy zakładaniu trawnika trzeba zastanowić się nad sposobem nawodnienia. Wszystko zależy oczywiście od wielkości trawnika i naszych możliwości finansowych. Zapotrzebowanie na wodę uzależnione jest od:
- warunków klimatycznych;
- struktury warstwy nośnej i podłoża;
- rodzaju i funkcji trawnika;
- gatunków i odmian traw;
- częstotliwości korzenia.
Nawadnianie może być wykonywane w różny sposób. Najczęściej stosuje się 3 podstawowe metody:
1. Rozpylanie w postaci kropel wody nad powierzchnią trawnika- zraszacze.
2. Nawilżenie powierzchniowe- system węży z otworami, ułożonych na powierzchni trawy.
3. Podpowierzchniowe- płytko zakopane węże.
Do najprostszych sposobów należą: wąż i konewka. Jednak ta metoda może okazać się męcząca i nie zbyt skuteczna zwłaszcza przy dużych powierzchniach.
Bardziej sprawdzone i skuteczne okazuje się użycie zraszaczy:
- wahadłowych- rozprowadzenie wody za pomocą dysz, przydatny na powierzchniach prostokątnych;
- pulsacyjnych- skokowe przesuwanie strumieni wody, sprawdza się na powierzchniach > 50m2;
- statycznych- równomiernie rozprowadza wodę, dobry do małych ogródków;
- obrotowych- prosty, dobry do małych ogródków;
- wężowych- sprawdza się na długich prostokątnych powierzchniach.
Te sposoby nawadniania nie wymagają ingerencji przed założeniem trawnika.
Kiedy jednak posiadamy duży trawnik i mało czasu na podlewanie wtedy świetnie sprawdza się nawadnianie automatyczne. Decydując się na taki rodzaj nawadniania musimy już wcześniej zaplanować miejsce, w których zamontujemy samoczynnie wysuwające się zraszacze. Przed założeniem trawnika należy zakopać węże doprowadzające wodę. Działanie zraszacza teleskopowego polega na tym, że wysuwa się on z ziemi pod wpływem ciśnienia wody i chowa po zamknięciu jej dopływu. Innym chociaż dość drogim sposobem jest zastosowanie ,,pocących się węży”, zakopuje się je na głębokość 10- 15cm z których woda wypływa małymi otworami. Zaletą tej metody jest to, że nie ma strat parowania wody, dostarczana jest bezpośrednio do korzeni, działa już przy małym ciśnieniu. Wadą jest to, że woda musi być bez zanieczyszczeń chemicznych i biologicznych, gdyż może nastąpić zatykanie otworów.
Po wykonaniu wszystkich prac teren powtórnie wyrównujemy i wałujemy. Odczekujemy ok. 3- 4 tygodni, aby gleba osiadła po przeprowadzonych zabiegach.
3. Nawożenie przedsiewne.
Gdy ziemia dostatecznie osiądzie, należy ją przegrabić, a następnie wysiewamy nawozy o dużej zawartości fosforu, potasu i azotu. Najczęściej stosuje się gotowe nawozy typu polifoska, azofoska. Po wysiewie nawozów należy bezwzględnie i staranie wymieszać je z glebą np. poprzez grabienie.
Nawożenie przedsiewne możemy wykonać również podczas mieszania komponentów warstwy urodzajnej ziemi. Trzeba jednak pamiętać, że dotyczy to nawozów fosforowych i potasowych. Nawozy azotowe stosuje się bezpośrednio przed siewem nasion.
Dawki nawozów stosujemy według zaleceń, które otrzymaliśmy ze stacji Chemiczno- Rolniczej.
4. Wałowanie.
Po przedsiewnym nawożeniu przygotowujemy ziemię do wysiewu nasion. Przygotowanie rozpoczynamy od przeprowadzenia wałowania. Jest to zabieg, który ma na celu wyrównanie powierzchni oraz zagęszczenie gleby. Wałowanie wykonujemy specjalnym walcem do trawników. Powinno być one wykonywane raz w jedną, a raz w drugą stronę, a następnie po przekątnej. Aby sprawdzić, czy gleba dostatecznie osiadła wchodzimy na nią, jeżeli zostawiamy wgłębienie należy jeszcze wałować powierzchnię, aż stanie się ona twarda. Tak przygotowana gleba nadaję się do wysiewu nasion.
III Siew nasion
Wysiewanie nasion należy wykonywać w warunkach sprzyjających kiełkowaniu. Jeżeli zrobimy to w nieodpowiednim czasie narażamy nasiona na nierównomierne wschody. Może dojść do zasuszenia wykiełkowanych roślin, bądź nasiona mogą być wydziobane przez ptaki.
Trawniki wysiewamy:
- wiosną- koniec IV połowa V, gdy temp. 6°- 8°C.
- Późnym latem- koniec VIII początek IX.
Jak się okazuje ten drugi termin siewu jest korzystniejszy, ponieważ:
1. gleba jest już dostatecznie ogrzana;
2. nie ma ryzyka wystąpienia przymrozków;
3. występuje więcej opadów, co sprzyja kiełkowaniu.
Trzeba pamiętać, aby nie przesuwać zbyt długo terminu wysiewu traw, gdyż wykiełkowana trawa musi mieć czas na przygotowanie się do zimy. Bezpośrednio przed siewem glebę spulchniamy za pomocą grabi na głębokość 2- 3cm. Ziemia powinna być wilgotna, ale tak by nie przyklejała się do narzędzi. Optymalna głębokość siewu wynosi 0.5- 1.5cm.
Wysiewać możemy:
1. Ręcznie- na krzyż, całość powierzchni trawnika dzielimy na sektory i każdy sektor wysiewamy osobno.
2. Mechanicznie- siewniki, również na krzyż.
Po wysiewie nasiona przykrywamy ziemią grabiąc je sprężystymi grabiami, a następnie wałujemy glebę ( w celu dociśnięcia nasion do podłoża). Używamy do tego wału o masie 75- 100kg.
Po wałowaniu konieczne jest podlewanie trawnika zraszaczem drobnokropelkowym, aby nasiona nie zostały wypłukane.
IV. Pierwsze koszenie.
Koszenie oddziałuje na wzrost i krzewienie się traw. W dużym stopniu decyduje o odporności na choroby i szkodniki.
Pierwsze koszenie wykonujemy, gdy trawa osiągnie wysokość 8- 10cm. Trzeba pamiętać, że nóż kosiarki musi być bardzo ostry, aby rany po cięciu były jak najmniejsze.
_________________________
*Tekst opracowany na podstawie Wielka Encyklopedia Ogrodnictwa, MUZA SA, Warszawa 1994, s.276-290

Bodziszek wielkopłatkowy (bodziszek) Geranium platypetalum


Bodziszek wielkopłatkowy to bylina z rodziny bodziszkowatych Geraniacea, pochodzi z Azji Mniejszej, Kaukazu i Iranu. Osiąga wysokość 40 – 70 cm. Liście ma duże, okrągłe, owłosione, lekko powcinane o charakterystycznym zapachu. Przebarwiają się jesienią na żółto lub pomarańczowo. Jest całkowicie mrozoodporny.

Kwitnie od maja do czerwca. Kwiaty są duże, fioletowoniebieskie. Kwitnie bardzo obficie, a w dobrych warunkach uprawy powtarza kwitnienie.
.
Wymaga stanowiska półcienistego, gleby próchniczej o odczynie obojętnym. Najlepiej rośnie w glebie wilgotnej, wtedy znosi nawet pełne nasłonecznienie.

Stosowany na rabaty, do grup na trawnikach, w założeniach naturalistycznych, pod drzewami i krzewami, a także do ogrodów skalnych.

Bergenia orzęsiona Bergenia ciliata


Bylina z rodziny skalnicowatych Saxifragaceae osiągająca do 30 cm wysokości. Kwitnie na przełomie marca i kwietnia, jeszcze przed rozwojem liści. Kwiaty mają różową barwę. Liście są duże, okrągłe, zielone.

Najlepiej rośnie na stanowisku półcienistym, wilgotnym. Nadaje się na rabaty, do ogrodów skalnych, sadzenia przy murkach, skarpach. Jest znakomitą rośliną okrywową. Najłatwiej rozmnożyć ją przez podział roślin.

Aster krzaczasty Aster dumosus


Aster krzaczasty jest byliną z rodziny astrowatych Asteraceae. Pochodzi z Ameryki Północnej, charakteryzuje się zwartym, kulistym pokrojem, ma nagie pędy i wąskie, lancetowate liście. Osiąga od 20 do 50 cm wysokości.

Kwitnie bardzo obficie i długo – od końca sierpnia do października. Koszyczki są zebrane w wiechy. Kwiaty języczkowe mają barwę lawendową w różnych odcieniach, zaś kwiaty rurkowe są żółte bądź brązowe, ale na rynku dostępne są liczne odmiany o kwiatach białych, niebieskich, fioletowych, różowych.

Aster krzaczasty wymaga gleby żyznej, próchniczej oraz słonecznego stanowiska. Lepiej rośnie i kwitnie na glebach żyznych, ale dobrze daje sobie radę również na uboższych podłożach (nie jest wybredny w stosunku do stanowiska).

Narcyz - Narcissus



Roślina popularna już w starożytnym Rzymie i Grecji. Wieloletnia roślina cebulowa. Cebulka jajowata, pokryta błonką z licznymi cebulkami przybyszowymi. Największą ozdobą narcyzów są kwiaty z charakterystycznym okwiatem, długim trąbkowatym przykoronkiem, obciętym i pofałdowanym na brzegach, z wianuszkiem w środku. Zależnie od kształtu kwiatów mówimy o narcyzach trąbkowych i pełnych oraz o wielo- i drobnoprzykoronkowych. Wszystkie znane narcyzy o dużych kwiatach mają wiele odmian o najróżniejszych odcieniach barwy białej, żółtej i pomarańczowej. Znanych jest ponad 10000 odmian tej rośliny. Najbardziej popularne grupy narcyzów (wraz z przykładem odmiany): Narcyz trąbkowy – „Gulden Harvest” Narcyz wielkoprzykoronkowy – „Carlton”, „Fortune”, „Ice Follies” Narcyz drobnoprzykoronkowy – „Barrett Browning”, „Birma” Narcyz pełny – „Van Sion”, „Teras” Mieszańce cyklamineus – „February Gold”, „Jack Snipe” Mieszańce jonquill (bardzo silny zapach) – „Narcissus jonquilla sundia” Mieszańce triandrus – „Thalia” Mieszańce poeticus – „Actaea”

Uprawa:
Narcyz toleruje lekkie zacienienie. Narcyzy nie są zbyt wymagające, rosną na dowolnych glebach ogrodowych, najlepsze jednak efekty (rozmiar i obfite kwitnienie) osiąga się, gdy podłoże jest urodzajne, lekko zakwaszone lub neutralne z dobrym drenażem. Może pozostać na jednym miejscu bez przesadzania przez 4-8 lat. Pod koniec lipca dobrze jest wykopać cebule, przesuszyć a następnie przechowywać w ciemnym dobrze przewietrzonym miejscu. Na początku września cebulki wysadza się w niewielkie zagłębienia po 3-4 rośliny.
Kwitnienie:
Wczesna wiosna kwiecień-maj.

Zimowanie:
Roślina mrozoodporna, nie wymaga okrywania na zimę.

Szachownica cesarska Fritillaria imperialis


Szachownica cesarska, cesarska korona (Fritillaria imperialis L.) – gatunek rośliny cebulowej należący do rodziny liliowatych. Występuje w stanie dzikim w południowej Azji – od Wyżyny Irańskiej po północne Indie.
Roślina TRUJĄCA!
Szachownica cesarska jest byliną cebulową z rodziny liliowatych Liliaceae. W naturalnych warunkach rośnie w Himalajach i Iranie. Jej nazwa pochodzi od charakterystycznego, kubkowatego kształtu kwiatów – łacińskie słowo fritillus oznacza kubek do gry w kości. Szachownica jest chętnie uprawiana w ogrodach przydomowych, a ostatnio coraz częściej stosuje się ja także jako kwiat cięty.

Cebula szachownicy cesarskiej jest duża – jej obwód wynosi 15 – 20 cm, ma żółte zabarwienie, jest pozbawiona łuski okrywającej i charakteryzuje się specyficznym, niezbyt miłym zapachem. Wyrastające z cebuli pędy osiągają nawet do 100 cm wysokości, są grube, mięsiste, sztywne, w dolnej części obficie ulistnione. Rozeta liści znajduje się również na wierzchołku pędu (ponad kwiatami) w formie pióropusza.

Szachownica cesarska kwitnie od IV do połowy V. Z kątów liści wierzchołkowych wyrasta od 2 do 12 dzwonkowatych, zwisających kwiatów, które w zależności od odmiany mogą być żółte, pomarańczowe lub czerwone. Po przekwitnięciu cześć nadziemna rośliny ginie.
W Europie uprawiana od XVI wieku.